Informatief

Lichtpuntje

Door: Anoniem

Na drie jaar zie ik eindelijk een lichtpuntje en zie ik waar ik het vooral doe: mijn dochter. Ik hoef niet altijd meer nee te zeggen en me schuldig te voelen. Drie jaar geleden heb ik besloten om na twaalf jaar huwelijk te stoppen omdat mijn man verliefd was geworden op een ander. Op de avond dat hij vertrok had hij onze priv?rekening een flinke debetstand bezorgd, zodat ik geen geld had om te kunnen leven, laat staan de rekeningen van de vaste lasten te betalen. Hij liet zich niet uitschirjven bij de gemeente, waardoor de huursubsidie aan mijn neus voorbij ging. Uiteindelijk hadden we helemaal niets meer en heeft mijn dochter maanden lang bij de de buren gegeten. Ik leefde op water en brood, wat trouwens heel goed voor de lijn is.

Op een gegeven moment had ik een schuld van € 7.000 en leefde per maand van een bijstandsuitkering van € 850. Dat waren harde tijden, vooral omdat mijn ex-man niks geen alimentatie afdroeg, zelfs niet voor zijn dochter. Blijkbaar wilde hij wilde mij raken. Het bleek dat hij me terug wilde, maar je begrijpt dat dat niet meer hoefde. Liever op een minimum inkomen, dan terug bij die vent. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen weet ik niet, maar ik heb nu nog maar een schuld van iets minder dan € 2.000. In het afgelopen jaar heb ik € 5.000 afgelost! Daarvoor heb ik mezelf best veel tekort gedaan, maar ik weet dat het nu wel goed komt. Dat geeft mij rust. Nog even en dan ben ik er vanaf en zal ik ook nooit meer een lening nemen. Ik heb vroeger altijd eerst gespaard en dan pas uitgegeven het is waar: "Als je het nu niet hebt heb je straks ook niet." Nooit op te grote voet leven! Ik geniet van kleine dingen: samen met mijn dochter aan tafel de dag doorspreken. Ik werk ieder dag van zes tot zes en ik weet waar ik het voor doe. Ik heb mijn verantwoordelijkheid genomen, ookal is mijn ex-man grotendeels aansprakelijk voor de ellende. Mijn dochter is mijn alles, maar ik wilde natuurlijk ook mezelf bewijzen. De schulden worden afgelost doordat ik al jaren twee banen heb. Dat houd ik niet al te lang meer vol, dat weet ik ook wel, maar als mijn schuld is afgelost kan ik gaan sparen voor mijn dochter die straks dan haar eerste communie kan doen in een Sissi-jurkje, wat ze zo graag wil, mijn prinsesje.